Gaza, leven met gebrek..

Dit artikel schreef ik op 23 april voor de GPD kranten en is de laatste van een reeks over de Gazastrook. In dit stuk probeer ik aan te geven hoe het is om te leven in Gaza met de door Israël opgelegde beperkingen.

Als de avond valt in de Gazastrook, treedt de duisternis werkelijk in. Winkels en particulieren die het zich kunnen veroorloven ontsteken hun generatoren, anderen kruipen samen rond een kaars. Het leven in Gaza wordt bepaald door gebrek en manieren om ermee om te gaan.

De elektriciteitscrisis wordt mede veroorzaakt door een brandstofcrisis. De brandstofcrisis is het gevolg van een politieke crisis die terug is te voeren op de algehele crisis van het Israëlisch-Palestijns conflict. Alles is met elkaar verbonden in de vijfenveertig kilometer lange strook, en alles is uiteindelijk politiek.

De tweeëntwintig jarige Abud Abu El-Oef staat te roken op het dak van zijn huis in Rafah, het zuidelijkste puntje van de Gazatrook. Enkele tientallen meters verderop ligt de Egyptische grens, gemarkeerd met een hek. Tussen de huizen en het hek staan tientallen witte tenten.

“Die witte tenten verbergen de in- en uitgangen van de smokkeltunnels”, vertelt Abud laconiek. “Het hele grensgebied staat er vol mee”.

Terwijl de zon langzaam in de zee zakt, valt de duisternis als een zware deken over de stad. De oproep voor het gebed klinkt uit tientallen moskeeën tegelijk, met op de achtergrond het ronkende geluid van de generatoren die sommigen van elektriciteit voorzien.

In de verte nadert een jongen met twee lege jerrycans in zijn handen. “Hij is op weg naar de tunnels om diesel te kopen”, weet Abud. “Bij de tunnels is altijd brandstof te krijgen. Als de benzinepompen leeg zijn, zijn de tunnels voor ons het enige alternatief.”

De tunnels, die regelmatig als doelwit dienen voor Israëlische luchtaanvallen omdat ze gebruikt zouden worden om wapens te smokkelen, zijn vierentwintig uur per dag in gebruik. Vanwege de voortdurende blokkade van de Gazastrook zijn veel producten niet of nauwelijks te krijgen. De tunnels zorgen voor een essentiële aanvulling op het aanbod en zijn de enige aanvoerlijnen die de Palestijnen zelf beheren.

Gaza, politiek vs. verzet

Dit stuk schreef ik vrijdag 12 april voor de GPD kranten

Macht hangt in de Gazastrook nauw samen met verzet. In de overbevolkte Palestijnse enclave die wordt gecontroleerd door Israël, maar bestuurd door Hamas, is verzet, of in ieder geval de illusie ervan, de sleutel tot politiek succes.

Hamas, wat letterlijk ‘enthousiasme’ betekent maar tevens een acroniem is voor ‘Islamitische Verzetsbeweging’, presenteert zich nog altijd als de meest actieve en meest principiële verzetsbeweging in de tot op het bot verdeelde Palestijnse gebieden. Maar in de Gazastrook lijkt de beweging meer met controle bezig dan met verzet en derhalve neemt haar populariteit af.

Mensenrechten- en politieke activisten spreken over intimidaties en vrijheidsbeperkingen. Activiteiten van het rivaliserende Fatah, dat de macht heeft in de Westelijke Jordaanoever, worden nauwlettend in de gaten gehouden.

De verdeling tussen de Gazastrook en de Westelijke Jordaanoever, Hamas en Fatah is een doorn in het oog van een nieuwe generatie voor wie beide partijen niets anders vertegenwoordigen dan autoriteit. In Gaza leven zij met de door Israël opgelegde beperkingen, dromen van een gezamenlijke gebalde vuist van de Palestijnen maar zijn genoodzaakt zich ook te verweren tegen hun eigen Hamasregering die protesten in de hand probeert te houden.

Land dag, het artikel

dit stuk verscheen op dinsdag 3 april in de GPD krant

Afgelopen vrijdag overleed de twintigjarige Mahmoud Zaqout tijdens een vreedzaam protest door een Israëlische kogel. Ondanks het zware bestaan in de Gazastrook laten zijn nabestaanden zich niet uit het veld slaan.

In de Gazastrook is Israel overal aanwezig. Als een schaduw hangt het boven het dagelijks leven en als een betonnen muur sluit het het in. Een altijd aanwezige, maar doorgaans onzichtbare boosdoener die elk detail van het leven beïnvloedt.

Mensen in de strook leven met voortdurende tekorten; elektriciteit valt om de haverklap uit en bij de tankstations staan lange rijen wachtenden. Elk gezin kent een tragedie, elke buurt heeft zijn martelaren. Vlaggen van politieke facties wapperen boven de huizen waarvan de muren zijn versierd met foto’s van strijders en martelaren. Afgelopen vrijdag kwam daar de foto van Mahmoud Zaqout bij, een twintigjarige Palestijn uit het stadje Beit Lahia in het noorden van de Gazastrook.

Gaza

Al bijna een week verblijf ik in Gazastrook om een reportage te maken voor de GPD.

Hier een kort verslagje en wat foto’s:

De afsluiting van de Gazastrook dringt door in elk aspect van de maatschappij. Studeren is lastig omdat er door benzinetekorten minder openbaar vervoer is, thuis studeren is nog lastiger omdat er door benzinetekorten nauwelijks elektriciteit is. Reizen is geen optie, werk is er bijna niet. Protest is vaak een dodelijke onderneming..

Nog een Ultra aan het woord

Mahmoud (22) is lid van de harde kern van de Egyptische club Al-Ahly, de Ahlawy Ultra’s. Afgelopen woensdag zou hij meegaan naar de wedstrijd tegen aartsrivaal Al-Masry in de noordelijke havenstad Port Said, maar hij miste de bus. Bij het geweld dat uitbrak na de wedstrijd waarbij meer dan 70 voetbalfans de dood vonden, overleden vier goede vrienden van hem, en talloze bekenden.

“Het is niet ongewoon dat er gevochten wordt bij wedstrijden tussen Al-Ahly en Al-Masry. Er bestaat enorme rivaliteit tussen ons en de harde kern van Al-Masry, de Green Eagles. Maar dit was buitengewoon. Ik heb van kameraden gehoord dat zij allerlei soorten wapens bij zich droegen, zoals messen en zwaarden, metalen kettingen, stokken en zelfs molotov cocktails. Hoe kan het zijn dat deze wapens het stadion zijn ingelaten?”

Inmiddels zijn de Green Eagles met een verklaring naar buiten gekomen waarin zij stellen dat zij niet verantwoordelijk zijn voor het geweld. Zij geven toe dat leden van hun erbij betrokken waren, maar dat de meesten van hen er niets mee te maken hadden.

Ooggetuigeverslag slachting van Al-Ahly

dit artikel verscheen op zaterdag 4 feb in de GPD kranten

A. Hassan (22) is lid van de harde kern van de Egyptische club Al-Ahly, de Ahlawy Ultra’s. Afgelopen woensdag was hij aanwezig bij de wedstrijd tegen aartsrivaal Al-Masry in de noordelijke havenstad Port Said. Hij wist het dodelijke geweld ter nauwer nood te ontkomen. Vijf van zijn beste vrienden, en zijn veertienjarige buurjongen overleefden de wedstrijd niet Aangeslagen vertelt hij zijn verhaal.

“De sfeer was vanaf het begin grimmig, maar dat is normaal. Onderweg naar het stadion werden we van alle kanten bekogeld met stenen en vuurwerk. Eenmaal in het stadion begonnen wij te scanderen. Beledigingen werden over en weer geslingerd, maar ook dat is niet vreemd.”

#jan25 – 2012

Gisteren, precies een jaar na het begin van de Egyptische revolutie, gingen Egyptenaren door het hele land massaal de straat op in wat de grootste demonstraties ooit worden genoemd. Hoewel het regerende leger de dag probeerde aan te kleden als feestdag, lag voor de meeste deelnemers de nadruk op protest.

De Hoge Militaire Raad (HMR) had naar verluidt activiteiten georganiseerd in een verre buitenwijk van Cairo om het jubileum van de revolutie te vieren. Ook de Moslimbroederschap en anderen die sinds de stembusronde mogen delen in de macht spraken over “festiviteiten” en probeerden het protestgeluid te overstemmen met triomfmuziek en lofzangen over democratie. Het mocht echter niet baten.